De Vuurtorenloop op Vlieland

Zoals een aantal van jullie vast wel weten loop ik mijn wedstrijdjes het liefst op een (Nederlands of Duits) Waddeneiland. Meestal samen met mijn vader, soms doen ook mijn twee broers mee. Vaak boeken we een hotel, zodat we ons optimaal kunnen voorbereiden op de wedstrijd. Maar natuurlijk vooral ook om wat langer te kunnen genieten van het eiland.

Afgelopen 14 mei was de Vuurtorenloop op Vlieland aan de beurt. Dit werd alweer de derde keer dat ik mee zou doen aan de 5 zeemijl  (9,25 km). De Vuurtorenloop staat er om bekend dat hij ‘mooi zwaar’ is. Nou, dat klopt zeker! Na een kilometer volgt namelijk een pittig stuk over het strand van zo’n twee km. De route gaat daarna een stukje door de duinen, waarna je even op adem kunt komen bij de haven. Dat is ook nodig, want na zes kilometer komt de Vuurboetsduin, een duin van 45 meter hoog met een stijgingspercentage van 15%! Wie hier het snelst de duin op sprint wint trouwens ook een prijs, een weekendje Vlieland (echt iets voor mij!). Ondanks dat deze loop een uitdaging is, is het wel één van mijn favorieten. Ik had er zin in.

Op zaterdag, de dag voor de loop, kwamen mijn vader mijn oudste broer en ik aan op een zonnige Vlieland. We hadden een leuk hotel midden in het dorp. Die avond konden wij vanuit ons raam zien hoe een grote groep mensen meedeed aan het voorprogramma van de Vuurtorenloop, de avondwandeling All along the lighthouse. Ondertussen keken wij hoe O’G3NE het zou gaan doen op het Songfestival.

Na een goede nacht begonnen we de dag met een uitgebreid ontbijtbuffet. Een stevige basis moest gelegd worden. Nadat we ons hadden uitgecheckt bij het hotel gingen we met zijn drieën naar de sporthal waar zich de start en de finish bevond. Na het ophalen van ons startnummer konden we rustig gaan inlopen. Het begon al aardig warm te worden.

Om 13.00 uur precies klonk het startsein voor de 5 zeemijl. Al vrij snel lag ik op een 3e plek, maar toen volgde het zware stuk over het strand. We liepen twee kilometer door mul zand omdat het water van de Noordzee heel hoog stond. Mijn tempo zakte flink terug en veel puf voor de sprint op de Vuurboetsduin had ik inmiddels niet meer. Na 9 km was de finish in zicht en had ik mijn derde plek weten te behouden. Vlak na mij finishte mijn vader. Iets later volgde mijn broer.

Na de prijsuitreiking hebben we in een cafeetje nog even naar de overwinning van Feyenoord gekeken (niet dat mij dat erg kon bekoren, maar ja met twee mannen bij je…) en hadden we nog wat tijd over om rond te kijken bij de Waddenzee. We gingen vervolgens terug met de watertaxi, wat ook een belevenis op zich was!

Het was een geslaagd weekend. Op naar het volgende eilandloopje. Die is alweer half juni, op Spiekeroog!

Willemieke Mudde

 

Mooi pittig loopje!

Zondag 22 mei was de 2017 editie van de Vlieland vuurtorenloop. Inge (Hiemstra) had op zondagochtend al vaker reclame gemaakt voor deze loop en voor Vlieland, en dus togen  we dit jaar met z’n vieren (Christa, Inge, Steve en Rob) naar daar naar toe. Op zaterdag namen Steve en ik de boot in Harlingen, en werden we door Inge en Christa bij aankomst al opgewacht in dorp Vlieland-oost. Zondag was echt heel mooi weer, we hadden er zin in: 5 en 10 zee mijlen is ca 9 ,5 en 19 km. En van te voren gezellige drukte bij de sporthal op Vlieland, waar de start is.

De loop

Vanaf de sporthal stukje door het dorp richting het Noordzeestrand, het duin omhoog en naar beneden, rechtsaf 3 km over het strand, best zwaar, wel mooi met links de zee, rechts de duinen, en de oost kant van het eiland ronden. Voor het dorp steil omhoog de duinen in, waar ik Inge weer in de gaten krijgen, die er eerst als een speer vandoor was gegaan.

Vanuit de duinen naar beneden langs de haven, door centrum dorp, links aanhouden en  langs de waddenkust op een goed pad. Inge en ik lopen nu samen. Aan de westkant van het dorp de eerste keer het Vuurtorenduin omhoog! Echt steil en zwaar, pffff, warm en dorst,  daarna als een baksteen naar beneden aan de andere kant. Door het bos weer richting de duinen, noordwest zeg maar. Prachtige route, tegen de wind in en sterk glooiend door de duinen naar het verste punt, ging wel lekker, kon Inge goed uit de wind houden.

Na km of 6 links af, terug door het bos, flink water drinken, en erachter komen dat behalve water er helaas geen voeding onderweg werd uitgedeeld. Weer een paar km later komen we uit op de Waddenzeeweg, teug naar het dorp, nu echt wind mee, het gaat steeds harder (5:00). EN DAN doemt links de vuurtoren en bijbehorend duin weer op. Tweede keer, nu van de andere kant, sprint wedstrijd omhoog met tijdmeting en prijzen, ik houd me rustig, toch kon ik halverwege Inge niet meer volgen, helaas…

In de afdaling haar weer bijgehaald, suiker tekort door veel kracht nodig omhoog en omlaag. Je bent getraind, je weet dat je het haalt, maar het ging zwaar die laatste 2,5 km, op het tandvlees. Blijf aan je techniek denken, je hoort de trainers. Zie Inge langzaam vooruit lopen, Steve, die de 5 mijl heeft gelopen, komt ons tegemoet en moedigt aan. Dat helpt altijd.

“Nog twee bochtjes, 500m, dan ben je er”. 

“Waar is Christa?” , “Die zit ver achter ons, doet het heel rustig aan”

Laatste bocht rechtsaf naar de sporthal, zie ik Inge 100 m voor mij finishen. Beide zeer tevreden. Net op adem gekomen, blijkt Christa dicht (ca. 2 min) achter ons gezeten te hebben. Klasse, als je toch langzaam begonnen bent. En blijkt Steve ook heel goed de 5 zeemijl heeft volbracht. Iedereen heerlijk gelopen! Op een prachtig, en zwaar parcours, met veel zon en een beetje wind voor verkoeling. 

Vlieland smaakt naar meer!