Dag allemaal,

Aangekomen in Negombo, ben hier half februari vertrokken en vlieg van hier weer terug naar huis.

Deze stad ligt 40 km boven Colombo en is verder vrij rustig en ligt aan zee. Vind het prettig wat aan te rommelen en op m’n gemak de fiets in te pakken. Al is het strand hier niet echt schoon, je kunt hier wat zwemmen en je rustig voorbereiden op de terugreis. De doos voor de fiets hadden ze in het hotel voor me bewaard. Op de dagen in Colombo na, al was daar ook wel weer het nodige te zien en te beleven is de hele reis zonder al te veel strubbelingen verlopen. Met onderweg een beetje hulp van Buddah, Allah, Maria, Shiva, tantra, jehova (heb ze bijna allemaal ontmoet) en niet te vergeten Maggie en de beschermheilige van de reizigers Christoffel (en die heb ik weer van Maria uit Breda) was het op de fiets zo gek nog niet! Al denken ze daar hier vast anders over. Mensen onderweg zijn zeer onder de indruk dat je ver gefietst hebt en de ‘witten’ die ik trof snapten er helemaal niets van. Maar echt, Cruijff had het gezegd kunnen hebben: ‘hoe harder je trapt hoe koeler je blijft’! Je regelt je eigen airco en eigenlijk valt het dan allemaal best mee.

 

Wat je na 2 maanden fietsen zoal opvalt al is er nog veel meer te vertellen. Het verkeer, zeker in en om de grotere plaatsen zal ik beslist niet missen. Je zou het een avondvullende aflevering van ‘Wegmisbruikers’ kunnen noemen, hoge kijkcijfers verzekerd! Voortdurend opletten dus want er gebeuren de meest vreemde acties. In een tuktuk in Colombo voelde het alsof je op de kermis in de botsauto’s zat maar dan net niet botst. Niet fijn allemaal en zeeeeer ongezond met al die uitlaatgassen! Maar goed, hier schijnen ze al die onverantwoorde toestanden voor lief te nemen.

 

Eten onderweg  was altijd een avontuur: je hebt allerhande eettentjes, meestal ‘hotel’ genaamd. Het kan een restaurantje zijn of een winkeltje/cafetaria waar snacks (en die zijn lekker, vullend en gezond: paratha’s, pakora’s, somoza’s, roti’s etc, gevuld met groeten, vis en soms vlees en waar je ze ook eet, er is altijd een dosis dynamiet in verstopt) of volledige ‘rijst en curry’ maaltijden te krijgen zijn. Je herkent ze al van verre: aan de voorkant staat een glazen vitrine waarin etenswaar uitgestald ligt. Alles pal in de zon, scheelt weer de aanschaf van een magnetron.  De overeenkomst van al deze gelegenheden is dat ze smoezelig (snusterig zou Nynke zeggen) druk en lawaaiig zijn. Ook als je de boel een tijdje geobserveerd hebt dan snap je er nog niet veel van: mensen lopen in en uit met of zonder te  betalen, halen iets uit de koelkast, nemen een slok en verdwijnen, of wachten alleen maar op de bus, zijn nieuwsgierig naar van wie die fiets buiten is, eten, kletsen en/of maken ruzie met Jan en Alleman en zijn weer verdwenen voor je het weet. Het toppunt van vermaak zijn de schreeuwerige tv’s die boven in een hoek hangen. Als je geluk hebt dan kijken ze naar cricket of van die Hindi-movies. Deze films zijn een vrolijke mix zijn van een aflevering van GTST, een slechte musical en een knokfilm van Butch Cassidy and the sundance kid. Je blijft kijken!

En als je een hotel zoekt om te overnachten dan vraag je ook weer naar een hotel (of guesthouse) Het is even wennen maar als het het eenmaal doorhebt……

 

Met de straathonden heb ik een wisselende relatie: komen ze op het strand altijd bij je liggen en genieten ze van je gezelschap, onderweg heb ik toch regelmatig sprintjes met ze getrokken, en tnt steeds gewonnen! Remedie: houd je zonnebril op en negeer ze, dan laten ze je wel met rust. En door de warmte hebben ze sowieso geen trek meer in wedstrijdjes!

 

Wat ik ook niet zal missen: het getoeter onderweg, en dat doen ze altijd, overal en veelal zonder reden. Tenzij er een bus aankomt, die blaast alles wat er op z’n pad komt aan de kant! Wegwezen dus.

Een andere doorn in het oog: mannen die zonder gene in het openbaar in hun kruis staan te graaien. Na de Indiërs zijn het vast de beste ‘scrotumscratchers’ der wereld! Zelfs ‘keurige’ zakenlui downtown Colombo doen aan deze sport mee.

Ook opvallend: ze houden hier vaak hun helm op, ook als ze de scooter of motor gisteren al ergens geparkeerd hebben. Levert grappige plaatjes op: mannen die op straat spelletjes doen (een soort poolbiljart maar dan met damstenen en je vingers, misschien loopt het spel uit de hand?) of staan te vissen (al weet je inderdaad nooit wat je boven water haalt. Heb in het zuiden walvissen gezien en als je zo’n 25 m. lange rug voorbij ziet komen met zo’n venijnig BMW vinnetje erop, dan wordt je wel even stil) of gewoon over het strand lopen, allemaal houden ze hun helm op, erg grappig.

Waar je nooit genoeg van krijgt: lieve, lachende, vrolijke kinderen die als ze maar een glimp van je opvangen je toeroepen en naar je zwaaien! Stop even bij een school en je voelt je een popster!  En verder al die aardige, nieuwsgierige en vrolijke mensen die je van alles toestoppen en van je willen weten maar vaak niet verder komen dan ‘wrr jrr frrom?’ En als je ze verteld waar je vandaan komt dan weten ze het vaak nog niet. Ik had graag uitgebreid met iedereen willen kletsen maar dan was ik niet heel veel verder gekomen……….

Op naar huis morgen: zin in een bruine boterham met kaas, m’n familie en vrienden weer te zien, te kletsen met de visboer op de markt, zin om weer te werken, in koffie en de krant achter het huis, te fietsen op het Hoge Land, te trainen bij Astrea met naderhand een paar biertjes, te picknicken aan het meer maar vooral om eens goed bij te slapen. Door de hitte van de laatste weken en door allerhande beesten die je s’nachts wakker houden (apen en eekhoorntjes die tikkertje doen op het dak of vogels die elkaar s’nachts op de hoogte houden van wat er in de bonus is bij AH) is dat er niet zo van gekomen.

Moet een beetje bij-eten ook denk ik, ben er door al dat getrap niet dikker op geworden. Eten blijft een grote hobby en dat is een prettige bijkomstigheid van al dat fietsen.

Sri Lanka, het was weer een kleurrijk avontuur!

Iedereen bedankt voor alle berichten die ik heb ontvangen en hopelijk waren m’n verhalen het lezen waard.

Tot binnenkort, groeten,

Wim Steunenberg