Ik had er op voorhand al zin in. Want Christa weet toch eigenlijk altijd wel net dat ene positieve dingetje te benoemen waardoor het hardlopen net wat leuker is. Vaak zijn het behoorlijk open deuren: ‘wat is het hier mooi, wat schijnt de zon lekker, wat een prachtige fazant loopt daar, echt genieten’. Maar iemand moet die deuren intrappen en juist het feit dat zij je wijst op alledaagse en vanzelfsprekende dingen maakt dat het allemaal net wat aangenamer is. En als het dan zeikt van de regen, je tot op je sokken doorweekt bent en alles shit en poep is, huppelt Christa langs en zegt ze: ‘straks lekker warm douchen, lekker kopje thee met honing erbij, heerlijk’. Christa’s glas is altijd halfvol, en dreigt het leeg te raken dan schenkt ze er gewoon weer wat bij.

Maar wie had gedacht dat zo’n positief ingestelde vrouw toch wat masochistische trekjes zou hebben? Christa houdt er namelijk van om mensen te knijpen. Ja, ik schrok ook toen ik het hoorde. Aangezien sommige mensen van hun hobby hun werk maken, besloot Christa maar eens een opleiding tot spierenknijper te volgen. Sterker nog: ze adverteert er mee, ze komt er ronduit voor uit! Zoals u weet doet uw razende reporter uiteraard aan wederhoor en heb ik ook met enkele van haar slachtoffers gesproken. Die waren unaniem positief over Christa’s knijpsessie. ‘Het deed wel pijn maar achteraf was het wel fijn’ was een veelgehoord commentaar. Nu verdenk ik Christa ervan dat ze tijdens haar knijperij ook wat positieve woorden en gevoelens inmasseert, dat ze zegt ‘wat een mooie knoop in die spier, ik heb hier een lekker ruikend goedje’ en dan vervolgens keihard gaat knijpen, en na afloop vraagt ‘voelde het lekker, was het genieten?’. En dat blijft dan hangen hè, ‘bij Christa’s knijpsessie was het mooi en lekker’.

Nou, mij mooi niet gezien! Ik besluit mijn stukje lopen met Christa te beëindigen, zet een sprint en het schiet me toch in m’n hamstring! Weet iemand een goede masseur?