Het begon meer als een grap, ongeveer een half jaar geleden. Ik had me ingeschreven voor de marathon van Berlijn die op 25 september plaatsvond. Hiervoor was ik helaas uitgeloot. Dus grapten ik en mijn loopmaatje Marcus “dan gaan we toch gewoon naar Rusland”. Bleek dit niet toevallig ook in het weekend van 25 september te vallen! Na enkele dagen wat uitzoekwerk bleek dit haalbaar.
Twee weken daarop hadden we het vliegticket al gekocht. Zo’n vier tot vijf uur vliegen, niet gek dacht ik. Ook begon het trainen voor de loop al vrij snel. Het is natuurlijk niet niks. Hier en daar wat hardloopwedstrijdjes van een halve marathon. Helaas kon ik door mijn werk door de week niet trainen. Dat werd dus allemaal naar het weekend verschoven. Gelukkig kwam hier snel een einde aan omdat ik een andere baan kreeg en daardoor gelukkig door de week ook weer thuis was. Zo kon ik weer meer trainen.

Zo’n drie maanden voor de loop kwamen we er achter dat je Rusland niet zomaar binnenkomt. Hiervoor moet je in het bezit zijn van een visum. Dit konden we via de ANWB aanvragen, die ons paspoort ging opsturen naar de Russische ambassade. Het hotel was inmiddels ook geboekt, uiteraard beetje centraal bij de start en finish.

We hebben ons best gedaan om voor de marathon zo goed mogelijk te trainen, Marcus heeft zelfs vier maanden lang voor de wedstrijd geen alcohol meer gedronken en de laatste maand zelfs zijn eetpatroon er op aangepast!

Twee dagen voor het vliegtuig vertrok naar Moskou kwamen onze paspoorten eindelijk terug van de ambassade. En begon het inpakken van onze tas. Alle papieren waren geregeld. Zelfs de doktersverklaring die ze willen zien bij het afhalen van het startbewijs.

Vrijdag 23 september met de auto naar Schiphol het vliegtuig in en op naar Moskou. Daar aangekomen een taxi geregeld die ons naar het hotel bracht. Hier natuurlijk de eerste indrukken opgedaan van Rusland. Ze rijden over het algemeen als idioten en halen elkaar aan alle kanten in, het maakt ze niets uit. In het hotel aangekomen snel ons bedje in.

Zaterdag 24 september ging de wekker al vroeg. We zijn maar kort in Moskou, dus wilden we de zaterdag gebruiken om ons startbewijs af te halen en wat indrukken op te doen van Moskou. Het is er supermooi, alle gebouwen zijn supergroot en het is er hartstikke druk. We hebben genoten van de stad en kwamen ogen te kort.

Zondag 25 september, de dag van de race! 6 uur ging onze wekker. Snel wat eten naar binnen werken en met de taxi naar de start, de goeie man bracht ons door een taalbarrière naar het verkeerde stadion. Na een hoop ergernissen hebben we de taxichauffeur zelf moeten uitleggen waar die ons moest afzetten. Gelukkig was er genoeg tijd. Aangekomen bij het olympisch stadion hebben we ons omgekleed en zijn we richting de start gelopen. Het was een graadje of 8, best koud als je in je korte broek en T-shirtje staat. En toen was de start, waarnaar we erg lang naar hadden uitgekeken. We gingen ieder weg op ons eigen snelheid. Na een kilometertje of 9 liepen we langs de hoogste wolkenkrabbers van Europa, allemaal zo rond de 300m hoog, heel bijzonder. Tot dusver was het een vlakke loop en ging alles prima, tot 13 km waar we de eerste heuvels in de loop kregen en het toch zwaar werd. Gelukkig was er om de 4 km ongeveer een drink/eetpost. Je kon dus goed op energie blijven. Na 30 km kreeg ik helaas wat last van kramp in de kuit en ging mijn snelheid sterk omlaag. En moest ik zelfs even lopen. Verder heb ik supergenoten van de marathon. Zeker omdat het in een hele bijzondere omgeving is en je in een supergrote stad aan het hardlopen bent. In één woord geweldig.

Voor ons beide een superervaring! We hebben genoten van onze eerste marathon. Marcus had een tijd van: 03:21:55 dit mede door zijn strakke eetschema en zwaar training programma! Ik zelf had een tijd van: 04:20:59 waar ik zelf ook erg tevreden mee ben!
En nu ik dit verslag heb getypt zitten we weer het vliegtuig ergens boven Wit-Rusland en sluit ik het af!

26/9/2016
Patrick de Boer